COLUMN: Dit is geen pech

Twee officiële wedstrijden dit seizoen, nul gewonnen. Eerst 0-4 tegen AZ, nu 2-2 thuis tegen Fortuna Sittard, de nummer twaalf van vorig jaar, op de openingsdag. Vorige week had iedereen nog een excuus, want Veerman mocht in de negende minuut al gaan douchen. Zaterdagavond speelden we elf tegen elf, in ons eigen stadion, met ruim tachtig procent van de bal. Alsnog stond er na negentig minuten een gelijkspel op het scorebord. Dat is geen pech. Dat is wie we op dit moment zijn.

Want kijk wat dat balbezit ons opleverde. Eenentwintig keer schoten we. Zes keer ging het richting het doel. Vier van die zes kwamen van buiten de zestien, en dan bedoel ik het soort schot waar Mattijs Branderhorst half slapend bij kan, met een shoarmarol in zijn hand, en de bal gewoon even oppakt. Blijven er twee over. De ene kwam uit een corner, de andere uit een mislukte aanname van Alassane Pléa. Dat betekent dat we in negentig minuten met tachtig procent van de bal geen enkele keer een schot op doel hebben gecreëerd dat we zelf hadden uitgespeeld. Nul. En die corner was dan ook nog de kopbal van Ryan Flamingo, die er zo bij stond dat je heel even dacht dat hij hem terug wilde koppen op Matěj Kovář. Bij hem weet je het tegenwoordig nooit.

Dat is wat er echt ontbrak vanavond, en dat is erger dan een verkeerde formatie. Er was geen enkel moment waarop het stadion ging staan omdat er iets werd opgezet. Geen aanval waarvan je halverwege dacht: hier gaat hij in. We hebben drie jaar lang op de tribune gezeten met het idee dat het altijd goed komt, dat er vanzelf een bal binnenvalt omdat wij nu eenmaal PSV zijn en de tegenstander uiteindelijk moe wordt. Dat gevoel was er tegen Fortuna Sittard geen minuut. Het was tikken, tikken, terug op de keeper, en dan weer tikken. Fortuna kon rustig blijven staan waar het stond, want er kwam toch niks.

De hele avond stond eigenlijk al in de 0-1, en die duurde drie seconden. Een lange bal van de keeper van Fortuna. Obispo die hem op het laatste moment laat lopen voor Flamingo. Flamingo die terugkopt met de kracht waarmee je een servet over de tafel blaast. Romeny stond daar al te wachten, want die had het zien aankomen op het moment dat de bal werd getrapt. Niemand van Fortuna hoefde er iets voor te doen. Ze hoefden alleen maar aanwezig te zijn.

Daarna dwong Mohammed Ihattaren onze keeper drie keer tot een redding. Mohammed Ihattaren, de man die door heel voetballend Nederland is afgeschreven, opgehaald, weer afgeschreven en ergens onderweg is kwijtgeraakt, wandelde vanavond dwars door het hart van de landskampioen. Er is geen tactische verklaring die dat mooier maakt.

En het is niet nieuw, dat is het vervelende. Telstar won vorig seizoen twee keer van ons. Twee keer. NEC gooide ons richting het einde uit de beker terwijl het in Europa meteen in de eerste wedstrijd mis ging. Het werd allemaal weggeveegd omdat we ondertussen iedereen vier goals inschonken en begin april al kampioen waren. Zo ontstaat het idee dat een lek achterin eigenlijk een vorm van aanvallend voetbal is.

Ondertussen is er deze zomer ruim vijftig miljoen euro binnengekomen voor Ismael Saibari. Daarvoor is er een middenvelder teruggekocht. En nog een middenvelder. En een linksback van drieëndertig. Allemaal prima spelers, allemaal precies niet het probleem. Zaterdag, de dag dat de competitie voor PSV begon, was de club nog altijd op zoek naar een centrale verdediger. Dat stond 's ochtends gewoon te lezen, terwijl de bal 's avonds al rolde.

Het gemene is dat er wel degelijk een moment was waarop het klopte. Pléa nam een bal van Wanner zo beroerd aan dat het ding doorschoot, en daar kwam Noah Fernandez aangesprint. Achttien jaar oud, hij had de aanval een paar seconden eerder aan de andere kant van het veld zelf opgezet, en toen hij oog in oog met Branderhorst stond deed hij het rustigste wat je kunt doen. Hij stiftte hem over de keeper heen. Ik stond, iedereen stond. Twee minuten na het verstrijken van de reguliere speeltijd haalde Michut uit van een meter of twintig, ketste de bal van het hoofd van Ivan Perišić en zat ik weer.

Volgende week zit ik er ook gewoon weer, daar gaat het niet om. Wat me dwarszit is dat ik nu al weet hoe de goals eruit gaan zien die we dan weer tegen krijgen.