COLUMN: De perfecte hattrick

Sven Mijnans vindt dat hij voor zijn lengte beter moet kunnen koppen. Dat vertelde hij na afloop, nadat hij een voorzet van Bajraktarević met zijn hoofd had binnengewerkt. Zijn eigen uitleg was helder. Hij kwam achter zijn tegenstander vandaan, hield hem met zijn arm op afstand en koos het juiste moment om te springen. Kennelijk stelt Mijnans andere eisen aan een kopbal dan ik. Ik had er niets op aan te merken.

Die derde ga ik nog een paar keer terugkijken. Met links de bal in de bovenhoek krullen en daarmee je hattrick volmaken. Daar mag je als voetballer best even tevreden over zijn. Toch was zijn tweede goal mij meer waard.

Het stond 2-1 en Sparta had na rust genoeg kansen gekregen om daar verandering in te brengen. Kovář moest redden, Perišić moest een bal van de lijn halen. Toen schoot Wanner. Brouwer keerde de bal en Mijnans tikte de rebound beheerst binnen, 3-1. Geen doelpunt waarbij je de beelden stilzet om uit te leggen hoe moeilijk het was, wel precies de goal die PSV op dat moment nodig had.

Ik heb iets tegen het gemak waarmee zoiets een makkelijke goal wordt genoemd. Niet omdat het afmaken even moeilijk is als die bal in de bovenhoek, natuurlijk niet, maar omdat we de waarde van aanwezig zijn pas begrijpen wanneer er niemand staat. Laat zo'n bal na een redding door het strafschopgebied rollen zonder dat een PSV'er erbij komt en ik zit te mopperen waarom niemand doorloopt. Dan ga ik niet doen alsof het weinig voorstelt wanneer Mijnans hem wel binnen werkt. Daar heb je als ploeg verschrikkelijk veel aan.

Met zijn hoofd, zijn rechtervoet en zijn linkervoet maakte hij een perfecte hattrick. Zuiver was die niet, want zijn goals vielen over twee helften en Sano scoorde tussendoor. Voor die zuiverheid heb ik nooit veel belangstelling gehad. Dat Sano ook een goal maakte, lijkt me vooral een reden om Sano te bedanken. De manier waarop Mijnans drie keer scoorde, vertelt mij meer dan de volgorde waarin het gebeurde.

Hij heeft bij PSV de nodige voorgangers. Luuk de Jong deed het tegen AZ en Cambuur in 2015 en tegen PEC Zwolle in 2024. Maar de naam waarbij ik wat langer blijf hangen, is Jonathan Reis.

24 oktober 2010. Tien-nul tegen Feyenoord, drie goals van Reis. Ik zie hem nog voor me, de jongen die na Romário en Ronaldo de derde Braziliaanse R van PSV moest worden. Maar ook de jongen die PSV eerder dat jaar had ontslagen vanwege zijn cocaïneverslaving. Hulp wilde hij toen niet. Pas na zijn ontslag liet hij zich in Brazilië behandelen, en die zomer kreeg hij een nieuwe kans in Eindhoven. Dat hoort voor mij bij die drie goals, niet om zijn verslaving er telkens bij te halen, maar omdat je anders niet begrijpt hoe graag ik wilde dat het goed met hem kwam.

Die eerste met links van afstand. Die sprong op bij de voorzet van Atiba Hutchinson. Hij kon zoveel en die middag liet hij het allemaal zien. Ik dacht aan de seizoenen die we nog met hem zouden krijgen. Daarna kwam die botsing met Tytoń tegen Roda JC, de knieblessure waarvan hij de rest van zijn loopbaan last hield. Hij rijdt nu een Uber in het Braziliaanse Belo Horizonte, elke avond, terwijl zijn vrouw de ochtenden doet, en volgt PSV nog altijd via een Braziliaanse fanpagina op Instagram. Over Bosz, die hem bij Vitesse ooit uit de selectie zette, zegt hij dat PSV met hem een hele goede trainer heeft.

Bij Reis dacht ik aan alles wat hij nog kon worden. Bij Mijnans dacht ik vooral te weten wat we kregen. Nederlands, bekend met de Eredivisie, een goede speler. Een nette aankoop. Het soort omschrijving waarmee je een voetballer aanbeveelt zonder echt enthousiast te worden. Gisteren gaf hij me een betere reden om uit te kijken naar zijn volgende wedstrijd.

Mijnans vertelde na de wedstrijd dat het wennen was om bij PSV minder te spelen, na jaren waarin hij bij AZ vrijwel geen wedstrijd miste. Marciano Vink vroeg zich intussen af hoe Bosz dit aan Pepi moest uitleggen. Ik zou er geen thema van maken. Aan minder spelen hoeft Mijnans van mij in ieder geval voorlopig niet te wennen.