COLUMN: De kunst van de remontada

Bij rust had ik de titel al bedacht. De kunst van de remontada. PSV was in Enschede opnieuw op achterstand gekomen en stond toch met 1-2 voor. Dat kon een aardig stukje worden over een ploeg die blijft terugkomen. Ik moest alleen nog bedenken hoeveel bewondering ik kon opbrengen voor een elftal dat zichzelf steeds iets te herstellen geeft.

Na rust begon Twente echter ook aan een remontada. Ik merkte dat mijn belangstelling voor het onderwerp onmiddellijk afnam. Ik roep het al sinds de 0-4 tegen AZ om de Schaal: de verdediging is zwak en PSV krijgt veel te veel doelpunten tegen. Bij een achterstand zie ik iedere verkeerde pass. Zodra we voorstaan, gaat het ineens om de punten. Aan mijn analyse verandert dan weinig, aan mijn bereidheid ermee te leven des te meer.

PSV was vanmiddag maar tien minuten zichzelf. Toen zat Ricardo Pepi op de grond met zijn hoofd te schudden en trok Sven Mijnans langs de lijn zijn shirt aan. Een paar minuten later hield Matěj Kovář er nog één tegen. Daarna viel er meteen een geblokt schot voor de voeten van Taha.



Guus Til maakte het me gemakkelijk om achterover te leunen. Eerst die kopbal uit de voorzet van Mauro, daarna de afronding van een prachtige gezamenlijke aanval, twee doelpunten in drie minuten. Vooral die tweede aanval liet zien wat deze ploeg kan. Dat maakte de rest eerder erger dan beter. Zijn twee doelpunten leverden de voorsprong op. Het slechte verdedigen verhielpen ze niet.

1-2, uit bij Twente, daar zou je vooraf voor tekenen, hield ik mezelf voor. Alleen teken je vooraf voor een eindstand, niet voor een tussenstand met nog een helft te spelen. Twente drong voor rust opnieuw aan. Er was reden om opgelucht te zijn, niet om tevreden achterover te gaan zitten.



Na rust schoot Paul Wanner een goede kans op de derde over, waarna het stokte. Met nog twintig minuten op de klok keek ik vooral naar de tijd die er nog af moest. Van den Brom bracht twee aanvallers. Ik was vergeten hoe lang twintig minuten duren als je ze alleen maar voorbij wil laten gaan.

Met nog elf minuten te spelen combineerde Wout Weghorst met de ingevallen Daan Rots waarna de spits alleen op Kovář af kon. Dat was mogelijk doordat Mauro Júnior, onze aanvoerder, stond te slapen en de buitenspelval ophief. De wissels van Bosz stonden op dat moment langs de lijn te wachten. Tien minuten voor tijd, bij een voorsprong, waren aanvoerder en coach allebei te laat. Vier minuten later namen wij een hoekschop, pikte Weidmann de bal op en stak hij het hele veld over om zelf de derde te maken. Dat mag je klasse noemen. Je begint met de bal bij hun doel en eindigt ermee in het jouwe. Nergens tussen hun strafschopgebied en het onze hield iemand hem tegen. Dat hoeft van mij niet eens mooi maar mag ook lelijk.



Het verschil tussen hopen dat een voorsprong standhoudt en hem verdedigen is dat je voor dat laatste iets moet doen. Bosz accepteert tegengoals als de prijs voor aanvallend voetbal. Zijn eerste verdedigende wissel kwam toen het al gelijk stond. Tegen Sparta en Utrecht koste die prijs je niets. In Enschede kostte hij drie punten en de koppositie. Vorig seizoen werden we kampioen met meer tegengoals dan Twente, Ajax, Utrecht en Feyenoord, en bijna niemand vond dat een probleem, want er stonden ruim honderd doelpunten tegenover.

Dit seizoen hield PSV nog geen enkele keer de nul: vijftien tegengoals in negen officiële wedstrijden. Sinds 1 januari lukte het twee keer, allebei tegen een Rotterdamse ploeg. Je hoeft dus niet op een nederlaag te wachten om vast te stellen dat er iets niet goed zit. Ik verlang niet dat PSV iedere tegenstander negentig minuten wegspeelt, in Enschede mag je het moeilijk hebben. Maar ik zou ook eens twee doelpunten willen vieren zonder meteen te denken dat we nog een derde nodig hebben.

PSV speelde dramatisch, ook toen de stand nog gunstig was. Natuurlijk hoopte ik bij drie tegen twee weer op de gelijkmaker. Mijn ergernis is nooit zo principieel dat ik een doelpunt van PSV niet meer wil hebben. Maar ook die gelijkmaker had mijn oordeel niet veranderd. Nu staan we derde, met vijf verliespunten. Alle vijf zijn ze in de slotfase weggegeven: twee tegen Fortuna in blessuretijd, drie vanmiddag.



Ik ken zulke wedstrijden goed, alleen herinner ik me liever die waarin wij terugkwamen. Shakhtar Donetsk, november 2024. Vlak voor tijd nog een achterstand van twee doelpunten, daarna twee maal Malik Tillman en Pepi met de winnende. Een keeper die vrijwel alles tegenhield en juist die vrije trap over zijn eigen doellijn meenam. En een halfjaar later De Kuip, waar we na tien minuten met twee nul achter stonden en Noa Lang in de negende minuut van de blessuretijd die voorzet van Mauro binnenwerkte. Ik heb bij allebei gejuicht alsof ik er zelf iets voor had gedaan.

Wat ik toen knap vond, was voor een deel ook het falen van de tegenstander. Die had de voorsprong en slaagde er toch niet in te winnen. Aan die kant van het verhaal besteedde ik weinig aandacht. Ik had doelpunten om terug te kijken.

Bewondering voor een comeback heb ik nog altijd, maar niet iedere week voor het herstel van fouten waarover ik de week ervoor ook al zat te mopperen.

De titel kon blijven. Ik had alleen de verkeerde ploeg in gedachten.