COLUMN: I could feel it coming

Zaterdagavond omstreeks de klok van 20:00 uur in de hoofdstad. De F-Side rolde bij de opkomst van beider elftallen een doek uit van een gladiator met een rode mantel. Begeleid met de wereldhit van Phil Collins en de spandoeken boven het vak waar de harde kern van Ajax zich onder bevindt met daarop de bloedrode letters "I can feel it coming... In the Air tonight". Het was ook vanuit het uitvak prima te lezen.

Vijf minuten later kopte Ricardo Pepi PSV al op voorsprong, kort nadat de doeken waren opgerold en losgetrokken. Ik zou daar hard om lachen als ik niet zelf vorige week een column had geschreven met de kop dat er zes goals vielen en geen enkele van de spits. Er reageerden mensen onder die vonden dat ik Pepi tekortdeed. Die mensen kregen zaterdag gelijk in Amsterdam.

Ik heb oprecht geen idee wat de F-Side voelde aankomen. Een overwinning, neem ik aan, of in elk geval iets anders dan Pepi die na vijf minuten vrij voor Ter Stegen staat omdat Bouwman en Baas hem buitenspel wilden zetten en vergaten terug te lopen.

Wat er daarna gebeurde had niemand op zijn doek staan. Míchel haalde na de achterstand zijn eigen middenveld leeg. Klaassen en Mokio gingen bij hun verdedigers staan, de backs schoven ver naar voren, en zo trok hij onze mandekking uit elkaar als een elastiek. Tien keer een PSV'er naast een Ajacied, keurig verdeeld over het hele veld, en overal daartussen gras. Ik had het in de rust wel door, alleen helpt dat weinig als Berghuis, Brandt en Klaassen om beurten alleen op Kovár aflopen. Tolu maakte gelijk.

Vlak voor de rust werd er een corner weggekopt, kwam de bal bij Lutsharel Geertruida op de rand van de zestien en nam hij hem in één keer op de volley. Ter Stegen kon hooguit kijken waar hij inging. Bovenhoek, op het moment dat Ajax het beste van de wedstrijd had. Het uitvak was een seconde stil en ontplofte daarna. Eerste basisplaats, ten koste van Flamingo, na weken op de bank, en dan meteen de goal die de avond deed kantelen.

Verder zag je het hele duel al waarom Bosz hem graag wilde hebben. Hij brengt de bal rustig uit, hij zet zijn lijf ertussen als het moet, en de verdediging zag er ineens uit als een verdediging. Dat hadden we in de eerdere vier wedstrijden nog niet gehad. In de blessuretijd liep Bajraktarević, die nog op de bank begon, het hele veld over en schoot hem via de binnenkant van de paal binnen.

Sander van der Eijk floot zijn eerste topper. Daar ging het vooraf al dagen over, want hij is geboren en woont in Amstelveen, negen kilometer van de Arena. Achteraf denk ik niet dat hij voor Ajax stond te fluiten. Hij stond nergens voor. In de eerste helft zag hij een terugspeelbal van Bouwman op Ter Stegen gewoon niet. Amrabat kwam met zijn noppen vooruit ter hoogte van de heup van Bajraktarevic terecht zonder dat er ook maar iets gebeurde. Als je dat laat lopen, weet iedereen op het veld wat er mag.

In de tachtigste minuut vloog Van Bommel er keihard in bij Bouwman. Onnodig en dom, en het had rood mogen zijn. Maar wie een wedstrijd laat lopen, moet niet verbaasd zijn dat hij ontploft. Baas greep Van Bommel bij de keel, er stonden tweeëntwintig man te duwen en de halve Ajax-bank kwam tegen onze staf schreeuwen. Vijf keer geel, Bouwman kon niet verder en ligt er de rest van deze maand uit.

Hugo Borst noemde het in de studio een moordaanslag, raadde Van Bommel een psycholoog aan en sleepte er zijn vader bij. Ik haal die vader er ook bij, maar dan omdat hij hier in 2005 drie keer scoorde in één middag en Ajax zo pijn deed. Ruben doet het op zijn eigen manier. Borst kent de achternaam ook al langer: in 2019 schreef hij in het AD dat Mark de allerslechtste was in diezelfde Arena, en nu is de zoon aan de beurt. Bosz zei het na afloop netjes, families erbij slepen, niet doen. Ruben zat als enige in de kleedkamer niet te juichen. Zo ziet een jongen van tweeëntwintig eruit die weet dat hij fout zat. Zo ziet een moordaanslag er niet uit.

Ajax verloor zaterdag voor het eerst dit seizoen. Wij nog niet. En het was oorlog daar, zei iedereen na afloop, om een luchtduel in de slotfase. Ik hoop eerlijk gezegd dat de jongens donderdag tegen Shakhtar weer oorlog maken op het veld en de drie punten gewoon in Eindhoven houden. Aan die club heb ik mooie herinneringen. De vorige keer stonden we bij rust met 0-2 achter, schoot Tillman er in de laatste drie minuten twee in en maakte Pepi in de vijfennegentigste minuut de winnende.